سلام ای غایب بی نشان ! ای بهانه ی تمام گریه هایم ! ای آقای ندیده ام! امشب دلم دوباره بیقراری می کند, ستاره می شمارد و سراغت را از ماه می گیرد, اما گل های باغچه که بیقراری دلم را می بینند به جای ماه جواب می دهند: « ما عمریست هر بهار به امید آمدنش خود آرایی و عطر افشانی می کنیم ولی با آمدن پاییز عمر ما به سر می آید و او نمی آید.»